Król Piotr II poszukiwał kompromisu z rosnącymi w siłę komunistami. przy skraj 1944 roku rojaliści i komuniści zawarli ugodę, jej wyrazem był, podpisany na wyspie Vis w Dalmacji pakt, nazywany także Porozumieniem Tito- Šubašić.
Pomimo powołania w marcu 1945 formalnie koalicyjnego rządu, którego premierem został Tito, i ministrem spraw zagranicznych Šubašić, taktyka króla nie powstrzymała przejęcia władzy w Jugosławii przez komunistów - na końcu został on ogołocony władzy przez zdominowaną przez komunistów Skupsztinę. 29 listopada 1945 r proklamowano Federacyjną Ludową Republikę Jugosławii, i Šubašić i inni politycy związani z królem podali się w takim razie aż do dymisji.
W tym czasie stonowany także deportacje "etnicznych Niemców" (Volksdeutsche) z Jugosławii. Cała mniejszość niemiecka została uznana za nazistowskich kolaborantów. Wielu z nich walczyło w 7 Ochotniczej Dywizji Górskiej SS Prinz Eugen.
Powojenne rozliczenia z kolaborantami przybrały w taki sposób wielkie rozmiary, że ofiarą czystek padali także mieszkańcy niewinni. Likwidowani byli członkowie Ustaszy, Chorwaccy Strażnicy Domu (Domobrani), Słoweńscy Strażnicy Domu (Slovensko domobranstvo lub SD) oraz Serbscy Strażnicy Państwa (Srpska Državna Straža) i inni przeciwnicy komunistów.Symbolem postępowania titoistów z ludźmi podejrzanymi o kolaborację jest masakra w Bleiburgu, zbiorcza tytuł dla serii masowych mordów dokonanych, za przyzwoleniem aliantów, tuż po zakończeniu wojny. Dyktatura Tity była również związana z innymi masowymi zbrodniami (masakra w Fojbie).
W styczniu 1946 roku Skupsztina uchwaliła nową konstytucję. W tym czasie Tito organizował Jugosłowiańską Armię Ludową (Jugoslavenska narodna armija lub JNA) oraz tajną policję - Państwową Administrację Bezpieczeństwa (Uprava državne bezbednosti/sigurnosti/varnosti lub UDBA). Organizacje UDBA i przedstawicielstwo bezpieczeństwa - Departament Ochrony Ludu (Organ Zaštite Naroda (Armije) lub OZNA) zajmowały się w tym także wyszukiwaniem, ściganiem, więzieniem oraz likwidacją nazistowskich kolaborantów i zbrodniarzy wojennych, włącznie w owo katolickich księży biorąc przy uwagę z ich zaangażowaniem w Niepodległe kraj Chorwackie.
13 marca 1946 Dražę Mihailovića, najsłynniejszego przeciwnika Tity pojmało OZNA. przywódca Czetników został stracony 18 lipca 1946 roku.
W październiku 1946, na pierwszym soborze od 75 lat, Kościół rzymskokatolicki ekskomunikował Titę i rząd jugosłowiański za skazanie arcybiskupa Alojzego Stepinaca na 16 lat więzienia przy zarzutem pomagania terrorystom i za nawracania Serbów siłą na katolicyzm. wyrok został w następnej kolejności złagodzony.
W 1948 przywódca Jugosławii zmotywowany chęcią stworzenia silnej i niezależnej gospodarki sprzeciwił się Stalinowi. Spowodowało owo było wykluczenie Jugosłowiańskiej Partii Komunistycznej z Kominformu 28 czerwca 1948 roku. negowanie radzieckiego przywództwa przyniosło Ticie duży gloria na świecie, natomiast również zapoczątkowało okres niestabilności niejednokrotnie nazywany okresem Informbiura (Biura Informacyjnego). wespół z uznaniem titoizmu za szkodliwą frakcję w ruchu komunistycznym rozpoczęła się czystka wymierzona w prawdziwych jednakowoż rzekomych „titoistów” w całym bloku komunistycznym. na przykład w stalinowskiej Polsce funkcjonował propagandowy fraza "Tito – pała łańcuchowy imperializmu".
26 czerwca 1950 zgromadzenie Narodowe poparło istotną ustawę autorstwa Milovana Đilasa i Tity o "samozarządzaniu" (samoupravljanie: osobnik niezależnego socjalizmu kto eksperymentuje z dzieleniem zysków z zarządzanych państwowo przedsiębiorstw). 13 stycznia 1953 roku uporządkowanie prawny o samozarządzaniu zostało uznane za podstawę całego porządku społeczno - gospodarczego w Jugosławii.
14 stycznia 1953 Tito zastąpił Ivana Ribara na stanowisku Prezydenta Jugosławii. Po śmierci Stalina Tito dążył aż do normalizacji stosunków z ZSRR. W 1955 Nikita Chruszczow i Nikołaj Bułganin, w czasie wizyty w Belgradzie, odcięli się od błędnej polityki Stalina wobec Jugosławii. wbrew owo uprzednio w latach 60 układy pośród ZSRR i Jugosławią znowuż pogorszyły się.
Pod przywództwem Tity Jugosławia stała się członkiem - założycielem Ruchu państw niezaangażowanych. W 1961 Tito wespół z Gamal Abdel Nasserem z Egiptu, Jawaharlalem Nehru z Indii, Sukarno z Indonezji oraz Kwame Nkrumahem z Ghany powołał ów ruch aż do życia. Ta działalność, zwana także Inicjatywą Pięciu poprawiła jugosłowiańską pozycję polityczną w świecie i przyczyniła się aż do zbliżenia pośród krajami [[trzeci świat|trzeciego świata].
Ivan Ribar po lewej i Tito7 kwietnia 1963 kraj zmieniło oficjalną nazwę na Socjalistyczną Federalną Republikę Jugosławii (SFRJ). Podjęte reformy ułatwiły aktywność prywatnych przedsiębiorstw i zniosły moc ograniczeń dotyczących wolności słowa i wyznania.
W 1966 zawarto umowę z Watykanem. z wykorzystaniem niej poprawiła się sytuacja jugosłowiańskiego kościoła katolickiego, zagwarantowano częściową samodzielność katechizacji i otwierania seminariów. odkrywczy socjalizm Tity zakładał, iż komuniści muszą nadal rządzić Jugosławią z wykorzystaniem sile argumentów, i nie dyktaturze. za słowami poszły także czyny i zmniejszono obsadę państwowej agencji ochrony (UDBA) aż do 5000 pracowników.
Od 1 stycznia 1967 Jugosławia stała się pierwszym krajem komunistycznym, kto w szerokim zakresie otworzył swoje granice dla cudzoziemców i zniósł wizy. W tym samym roku jugosłowiański przywódca zaczął aktywnie promować pokojowe wynik konfliktu izraelsko-arabskiego. Jego wstępny projekt zakładał skłonienie Arabów aż do uznania Państwa Izrael miast za zwrot zdobyczy terytorialne Izraela. Arabowie odrzucili tę koncepcję.
W 1967 Tito zaoferował przywódcy Czechosłowacji Alexandrowi Dubčekowi, że przyleci aż do Pragi na trzy godziny, jeśli z trudem Dubček będzie potrzebował pomocy w zwalczaniu ZSRR.
W 1971 Tito został, po raz szósty, wybrany na Prezydenta Jugosławii. W swoim przemówieniu nim Zgromadzeniem Federalnym przedstawił 20 poprawek aż do konstytucji. Miały one polepszyć kraj jugosłowiańskie. Poprawki przewidywały kolektywną głowę państwa - 22-osobowy organ, składający się z reprezentantów sześciu republik i dwóch autonomicznych prowincji. Tito uważał, że narząd ten ma obowiązek być wyposażonym jednego przewodniczącego, i przewodnictwo miało się zmieniało pośród przedstawicielami sześciu republik. jeśli Federalne zgromadzenie nie uchwaliło jakiejś ustawy owo kolektywna dowódca państwa mogłaby rządzić za pomocą dekretów. Poprawki wzmacniały także rolę rządu, i jego władza wykonawcza i prawodawcza została o wiele uniezależniona od partii komunistycznej. Zmiany szły w kierunku decentralizacji kraju przez wzrost autonomii republik i prowincji. rząd związkowy proszek rozkazywać władzą w zakresie polityki zagranicznej, obronności, spraw wewnętrznych, polityki monetarnej, wolnego handlu oraz w zakresie kredytowania biedniejszych części kraju. zarządzanie edukacją, służbą zdrowia, polityką mieszkaniową miało spoczywać na rządach republik i autonomicznych prowincji.
Zaletą rządów Tity, w oczach Zachodu, było niwelowanie działalności nacjonalistycznej i wyżywienie jedności kraju. jeden ta była moc lanie wystawiana na próbę, szczególnie podczas w taki sposób zwanej Chorwackiej Wiosny (znanej również jak masovni pokret, "maspok", co znaczy "ruch masowy") gdy owo rząd musiał torpedować rozruchy i sprzeciw także w środku partii komunistycznej. wbrew stłumienia Chorwackiej Wiosny moc jej postulatów znalazło własny wyraz się w nowej konstytucji.
16 maja 1974 przyjęto nową konstytucję, i Josip Broz Tito został dożywotnim prezydentem SFRJ .