6 kwietnia 1941 roku niemieckie, włoskie i węgierskie siły zaatakowały Jugosławię i w ciągu kilkunastu dni zajęły całe państwo. 17 kwietnia 1941 roku Jugosławia skapitulowała.
Formowanie komunistycznego ruchu oporu na teren okupowanej Jugosławii rozpoczęło się 28 kwietnia 1941 roku w Lublanie na Słowenii. Tito od czasu początku odgrywał w tym ruchu przywódczą rolę.
Od 13 maja 1941 Tito i jego partyzanci musieli konkurować z silniejszymi Królewskimi Wojskami Jugosłowiańskimi w Ojczyźnie Królewskie Wojska Jugosłowiańskie w Ojczyźnie generała Dragoljuba „Dražy” Mihailovića zwane inaczej Czetnikami. Czetnicy cieszyli się poparciem Wielkiej Brytanii, Stany i jugosłowiańskiego rządu na wygnaniu króla Piotra II.
4 lipca 1941 tuż po rozpoczęciu na mocy szwaby inwazji na więzy sowiecki (Operacja Barbarossa), Josip Broz zwołał zebranie Centralnego Komitetu, który mianował go Wojskowym Dowódcą. następnie Tito zarządził werbunek aż do wojska.
Komunistyczny ruch partyzancki wkrótce zaczął zyskiwać sukcesy w kolejnych kampaniach partyzanckich oraz sukcesywnie wyzwalał teren Jugosławii. Działania partyzantów sprowokowały Niemców aż do zemsty na cywilach. Objawiała się jej podmiot masowymi mordami (śmierć każdego żołnierza niemieckiego skutkowała zamordowaniem 100 cywili, na każdego rannego – 50).
Na wyzwolonych terytoriach partyzanci organizowali komitety ludowe, które miały działać jak rządy cywilne. Tito był w największym stopniu znanym przywódcą Antyfaszystowskiej Rady Narodowego Wyzwolenia Jugosławii – AVNOJ, która zebrała się w Bihaciu 26 listopada 1942 roku i w Jajcu 29 listopada 1943 roku. w czasie tych dwóch sesji, zostały określone szczegół powojennego federacyjnego państwa jugosłowiańskiego. W Jajcu Tito został wybrany Prezydentem AVNOJ. 4 grudnia 1943 roku, w każdym razie większa stosunek kraju znajdowała się wciąż poniżej okupacją, Broz proklamował tymczasowy demokratyczny władza Jugosławii.
Pod naciskiem Stalina alianccy przywódcy zaprzestali zalecać Czetników. królik Jugosławii Piotr II, prezydent Franklin Roosevelt, i prezes rady ministrów Winston Churchill dołączyli aż do radzieckiego dyktatora Józefa Stalina w oficjalnym uznaniu Tity i jego partyzantów na konferencji w Teheranie. w toku tej reorientacji politycznej zachodnich aliantów partyzanci Tity zaczęli odbierać wsparcie też od czasu nich. Tito był celem sił Osi w okupowanej Jugosławii. szwaby mieli z trudem trójka okazje aby zlikwidować Josipa Broza. W 1943 w operacji "Wariant Biały" (Fall Weiss), następnie w operacji "Wariant Czarny" (Fall Schwarz), w czasie której Tito został poranny 9 czerwca (ocalenie zawdzięczał swojemu psu) oraz 25 maja 1944 w czasie akcji "Skok konika szachowego" (Unternehmen Rösselsprung) – desantu powietrznego obok sztabu dowodzenia partyzantów w Drvarze.
Partyzanci byli wspierani bez owijania w bawełnę na mocy alianckich spadochroniarzy przydzielonych aż do ich sztabu dowodzenia, z brygadierem Fitzroy-em Maclean’em na czele, jakkolwiek udział między nimi oraz Titą była nader trudna. W czerwcu 1944 alianci powołali też Bałkańskie Siły Powietrzne, które, startując z Włoch, udzielały wsparcia jugosłowiańskim bojownikom.
5 kwietnia 1945 Tito podpisał umowę ze ZSRR zezwalającej na "tymczasowe interwencja wojsk radzieckich na teren Jugosławii". Wspomagani na mocy Armię Czerwoną partyzanci wyzwolili swój kraj w 1945 roku.